A troponina T cardíaca (cTnT), unha subunidade do complexo da troponina que se expresa de forma única nos miocitos cardíacos, constitúese como un dos biomarcadores máis transformadores e indispensables da medicina cardiovascular moderna. A súa importancia radica na súa excepcional especificidade cardíaca, alta sensibilidade e o seu papel central no diagnóstico, estratificación do risco e tratamento das síndromes coronarias agudas (SCA) e outras lesións cardíacas.

Sobre todo, a cTnT é o biomarcador fundamental para o diagnóstico do infarto de miocardio (IM). Antes da adopción da troponina, os diagnósticos dependían de marcadores menos específicos, como a creatina quinase-MB (CK-MB) e os síntomas clínicos, o que levaba á incerteza diagnóstica. A liberación de cTnT na corrente sanguínea tras a necrose miocárdica é moi específica do dano no músculo cardíaco. A chegada dos ensaios de troponina T de alta sensibilidade (hs-cTnT) revolucionou aínda máis este campo. Estes ensaios poden detectar elevacións mínimas de cTnT moi por debaixo do límite de referencia superior do percentil 99 dunha poboación normal. Isto permite aos médicos identificar a lesión miocárdica moito antes, a miúdo entre 1 e 3 horas despois da presentación no servizo de urxencias, o que permite unha descartación máis rápida e, fundamentalmente, unha descartación máis rápida e segura do IM. Isto acelera o tratamento dos verdadeiros positivos e dá a alta de forma segura aos pacientes de baixo risco, mellorando a eficiencia do servizo de urxencias e o fluxo de pacientes.

Ademais do diagnóstico, a cTnT desempeña un papel fundamental na estratificación do risco e no prognóstico. A magnitude da elevación da cTnT correlaciónase fortemente coa extensión do dano miocárdico e é un poderoso predictor independente de resultados adversos a curto e longo prazo, incluíndo insuficiencia cardíaca, infarto recorrente e mortalidade. Mesmo elevacións crónicas menores detectadas por ensaios de hs-cTnT en pacientes aparentemente estables poden identificar aqueles con lesión miocárdica subclínica, o que sinala un maior risco de eventos cardiovasculares futuros. Isto fai da cTnT unha ferramenta valiosa non só en contextos agudos, senón tamén no tratamento de doenzas crónicas como a enfermidade arterial coronaria estable, a insuficiencia cardíaca e a enfermidade renal crónica.

Ademais, a medición da cTnT guía a toma de decisións terapéuticas críticas. Un patrón ascendente e/ou descendente da cTnT é esencial para definir un IM agudo segundo as pautas universais. Esta confirmación bioquímica informa directamente as intervencións urxentes, como a anxiografía coronaria e a revascularización (ICP ou CABG). Tamén axuda a seleccionar e monitorizar a eficacia das terapias farmacolóxicas, incluídos os potentes axentes antiplaquetarios (por exemplo, ticagrelor, prasugrel) e os anticoagulantes.

A importancia da cTnT esténdese a afeccións cardíacas non isquémicas. Obsérvanse niveis elevados en diversas patoloxías onde se produce distensión ou lesión miocárdica, como miocardite, contusión cardíaca, sepsis grave, embolia pulmonar que causa distensión cardíaca dereita e cardiotoxicidade relacionada coa quimioterapia. Nestes contextos, a cTnT serve como un indicador sensible da afectación cardíaca, o que leva a unha maior investigación e a un tratamento adaptado.

En conclusión, a troponina T cardíaca remodelou fundamentalmente a práctica cardiolóxica. A súa evolución cara a un ensaio de alta sensibilidade consolidou o seu status como o principal biomarcador da lesión miocárdica. Ao proporcionar unha precisión diagnóstica sen igual, unha información prognóstica sólida e unha orientación fundamental para as terapias que salvan vidas, a cTnT é indispensable para mellorar os resultados dos pacientes tanto en emerxencias cardiovasculares agudas como no tratamento a longo prazo das enfermidades cardíacas. A súa medición é un estándar innegociable na atención cardiovascular contemporánea.