SARS-CoV-2 သည် β-coronavirus ဖြစ်ပြီး စက်ဝိုင်းပုံ သို့မဟုတ် ဘဲဥပုံ အမှုန်အမွှားသည် အချင်း ၆၀ မှ ၁၄၀ nm ခန့်ရှိပြီး မကြာခဏ pleomorphic ဖြစ်ပြီး SARS-CoV နှင့် MERS-CoV မျိုးရိုးဗီဇဆိုင်ရာ ဝိသေသလက္ခဏာများနှင့် ထင်ရှားစွာ ကွဲပြားသည်။ အဓိက လက်တွေ့လက္ခဏာများတွင် ဖျားခြင်း၊ မောပန်းခြင်းနှင့် အခြားခန္ဓာကိုယ်စနစ်ဆိုင်ရာ လက္ခဏာများ၊ ခြောက်သွေ့သော ချောင်းဆိုးခြင်း၊ အသက်ရှူကြပ်ခြင်း စသည်တို့ ပါဝင်ပြီး ပြင်းထန်သော epneumonia၊ အသက်ရှူလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ ပျက်ကွက်ခြင်း၊ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ ရောဂါလက္ခဏာစု၊ septic shock၊ multi-organ failure၊ ပြင်းထန်သော ရောဂါများအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။ အက်ဆစ်-အခြေခံ ဇီဝဖြစ်စဉ်ဆိုင်ရာရောဂါနှင့် အသက်အန္တရာယ်ပင်ရှိသည်။ SARS-CoV-2 ကို အသက်ရှူလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ အစက်အပြောက်များ (နှာချေခြင်း၊ ချောင်းဆိုးခြင်း စသည်) နှင့် ဗိုင်းရပ်စ်နှင့် ထိတွေ့ခြင်း၊ မျက်လုံးပွတ်ခြင်း စသည်ဖြင့် ထိတွေ့ခြင်းတို့မှတစ်ဆင့် အဓိကကူးစက်နည်းအဖြစ် ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ SARS-CoV-2 သည် ခရမ်းလွန်ရောင်ခြည်နှင့် အပူဒဏ်ကို ထိခိုက်လွယ်ပြီး 56 ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်တွင် မိနစ် 30 ကြာ ရှင်သန်နိုင်ပြီး အဆီတွင်ပျော်ဝင်နိုင်သော ပျော်ရည်များဖြစ်သည့် အီသိုင်းအီသာ၊ အီသနော 75%၊ ကလိုရင်း ပိုးသတ်ဆေး၊ ပါရာစီတီအက်ဆစ် နှင့် ကလိုရိုဖောင်းတို့ဖြင့် အသက်ဝင်နိုင်သည်။