Troponina T serca (cTnT), podjednostka kompleksu troponin, która w unikalny sposób ekspresjonowana jest w kardiomiocytach, jest jednym z najbardziej przełomowych i niezbędnych biomarkerów we współczesnej medycynie sercowo-naczyniowej. Jej znaczenie wynika z wyjątkowej specyficzności kardiologicznej, wysokiej czułości oraz centralnej roli w diagnostyce, stratyfikacji ryzyka i leczeniu ostrych zespołów wieńcowych (ACS) i innych urazów serca.

Przede wszystkim cTnT jest podstawowym biomarkerem w diagnostyce zawału mięśnia sercowego (MI). Przed wprowadzeniem troponin, diagnozy opierały się na mniej specyficznych markerach, takich jak kinaza kreatynowa MB (CK-MB) i objawy kliniczne, co prowadziło do niepewności diagnostycznej. Uwalnianie cTnT do krwiobiegu po martwicy mięśnia sercowego jest wysoce specyficzne dla uszkodzenia mięśnia sercowego. Pojawienie się wysokoczułych testów troponiny T (hs-cTnT) jeszcze bardziej zrewolucjonizowało tę dziedzinę. Testy te mogą wykryć niewielkie podwyższenia stężenia cTnT znacznie poniżej 99. percentyla górnej granicy referencyjnej dla populacji ogólnej. Pozwala to klinicystom na znacznie wcześniejszą identyfikację uszkodzenia mięśnia sercowego – często w ciągu 1-3 godzin od zgłoszenia się na oddział ratunkowy – umożliwiając szybsze rozpoznanie i, co najważniejsze, szybsze i pewniejsze wykluczenie zawału mięśnia sercowego. Przyspiesza to leczenie w przypadku prawdziwie dodatnich wyników i pozwala na bezpieczne wypisanie pacjentów niskiego ryzyka, poprawiając wydajność oddziału ratunkowego i przepływ pacjentów.

Poza diagnostyką, cTnT odgrywa kluczową rolę w stratyfikacji ryzyka i rokowaniu. Stopień podwyższenia stężenia cTnT silnie koreluje z rozległością uszkodzenia mięśnia sercowego i jest silnym, niezależnym predyktorem krótko- i długoterminowych niekorzystnych skutków, takich jak niewydolność serca, nawrót zawału serca i śmiertelność. Nawet niewielkie, przewlekłe podwyższenia stężenia cTnT wykryte za pomocą testów hs-cTnT u pozornie stabilnych pacjentów mogą identyfikować osoby z subklinicznym uszkodzeniem mięśnia sercowego, sygnalizując wyższe ryzyko wystąpienia przyszłych zdarzeń sercowo-naczyniowych. To sprawia, że ​​cTnT jest cennym narzędziem nie tylko w ostrych stanach, ale także w leczeniu chorób przewlekłych, takich jak stabilna choroba wieńcowa, niewydolność serca i przewlekła choroba nerek.

Ponadto pomiar stężenia cTnT wspomaga podejmowanie kluczowych decyzji terapeutycznych. Wzrost i/lub spadek stężenia cTnT jest niezbędny do rozpoznania ostrego zawału serca zgodnie z uniwersalnymi wytycznymi. To potwierdzenie biochemiczne bezpośrednio wpływa na pilne interwencje, takie jak koronarografia i rewaskularyzacja (PCI lub CABG). Pomaga również w wyborze i monitorowaniu skuteczności terapii farmakologicznej, w tym silnych leków przeciwpłytkowych (np. tikagreloru, prasugrelu) i leków przeciwzakrzepowych.

Znaczenie cTnT dotyczy również chorób serca niezwiązanych z niedokrwieniem. Podwyższone poziomy obserwuje się w różnych patologiach, w których dochodzi do przeciążenia lub uszkodzenia mięśnia sercowego, takich jak zapalenie mięśnia sercowego, stłuczenie serca, ciężka sepsa, zatorowość płucna powodująca przeciążenie prawej komory serca oraz kardiotoksyczność związana z chemioterapią. W takich przypadkach cTnT stanowi czuły wskaźnik zajęcia serca, co skłania do dalszej diagnostyki i wdrożenia indywidualnego leczenia.

Podsumowując, troponina T serca fundamentalnie zmieniła praktykę kardiologiczną. Jej ewolucja w kierunku testu o wysokiej czułości ugruntowała jej pozycję czołowego biomarkera uszkodzenia mięśnia sercowego. Zapewniając niezrównaną dokładność diagnostyczną, cenne informacje prognostyczne i kluczowe wskazówki dotyczące terapii ratujących życie, cTnT jest niezbędna do poprawy wyników leczenia pacjentów zarówno w ostrych stanach nagłych sercowo-naczyniowych, jak i w długoterminowym leczeniu chorób serca. Jej pomiar jest niepodważalnym standardem we współczesnej opiece kardiologicznej.