C-peptide is een verbindingspeptide bestaande uit 31 aminozuren met een moleculair gewicht van ongeveer 3021 Dalton. De β-cellen van de alvleesklier synthetiseren pro-insuline, een zeer lange eiwitketen. Pro-insuline wordt onder invloed van enzymen afgebroken tot drie segmenten. De voorste en achterste segmenten worden weer aan elkaar gekoppeld om insuline te vormen, dat bestaat uit een A- en een B-keten. Het middelste segment is onafhankelijk en staat bekend als C-peptide. Insuline en C-peptide worden in gelijke molaire concentraties afgescheiden. Na opname in het bloed wordt het grootste deel van de insuline door de lever geïnactiveerd, terwijl C-peptide zelden door de lever wordt opgenomen. Bovendien verloopt de afbraak van C-peptide langzamer dan die van insuline, waardoor de concentratie van C-peptide in het bloed doorgaans meer dan vijf keer zo hoog is als die van insuline. Daarom weerspiegelt C-peptide de functie van de β-cellen van de alvleesklier nauwkeuriger. De meting van het C-peptidegehalte kan worden gebruikt voor de classificatie van diabetes mellitus en om de functie van de β-cellen van de alvleesklier bij diabetespatiënten te begrijpen. C-peptidemetingen kunnen worden gebruikt om diabetes te classificeren en de functie van de β-cellen van de alvleesklier bij diabetespatiënten te begrijpen. Momenteel worden in medische klinieken veelgebruikte methoden voor C-peptidemeting toegepast, waaronder radio-immunoassay, enzym-immunoassay, elektrochemiluminescentie en chemiluminescentie.